Column 6          Een zijspantoertje…

 

Tijdens het opknappen van de Harley in ´68, restaureren wil ik het nog niet noemen, leer ik veel…  Mijn sleutelvaardigheden zijn tot dan toe beperkt gebleven tot het lichtelijk molesteren van diverse brommers en een CZ 150. Ik koester nog veel ontzag voor de nu opdoemende viertakttechniek en de aanzienlijk grotere hoeveelheid onderdelen die de Harley herbergt ten opzichte van de tweetaktjes. Het motorblok van de Harley staat ´vast´, als ik hem koop. Na demontage blijkt dit veroorzaakt te worden door de zuiger van de achterste cilinder, die kennelijk na veel ´kantelwerk´ op zeker moment besloten heeft in vele stukjes uiteen te vallen… Dit heeft een minder gunstig effect op tal van andere essentiële bewegende delen als drijfstangen en ‘big end’ lager(s). Krukasrevisie is derhalve noodzakelijk. Vanwege mijn budget wordt besloten om andere, nog goede cilinders te nemen en daar gebruikte zuigers bij te zoeken. Cor, mijn sleutel goeroe in deze begintijd, en ik gaan daartoe naar ‘ome Nas’ vlakbij het Waterlooplein in Amsterdam. Deze, toen al op leeftijd zijnde motorspecialist heeft een pakhuis vol onderdelen, waaronder veel Harley- en Indian-spul. Vanaf Zaandam is het slechts een korte rit van nog geen tien kilometer, af te leggen met de H.D. met zijspan van Cor. Het zal een spannend ritje worden… Het begrip zijspan behoeft in dit geval enige toelichting: Normaal behelst een dergelijke driewieler een onderstel, voorzien van een bak met een stoeltje. Het zijspan van Cor heeft géén afgeveerd wiel en de bak is verwijderd… Op het onderstel is slechts een stalen plaat gemonteerd en het is de bedoeling dat ik hierop plaats zal nemen… Liggend… Er is wel een deugdelijk spatbord…  De Harley is al tot leven gebracht wanneer ik mijn horizontale positie inneem. Ik krijg amper gelegenheid om eens te kijken waar ik mij aan vast kan klampen…, Cor bedient reeds de voetkoppeling en de motor schiet van zijn plek. Een dubbel gebulder dringt tot mijn gehoororgaan door…, dat van de motor en dat van een lachende Cor die wel lol in mijn graaiende pogingen tot houvast heeft. Cor maakt vaart en heeft erg veel plezier. Ik besluit zijn blijheid niet al te zeer te voeden en probeer zo nonchalant mogelijk te kijken…  Op de nog vrij nieuwe Coentunnelweg gaat het stukken beter, maar gaat wel de snelheid flink omhoog. Met mijn oren vlak naast de daverende motor en mijn ogen zo’n twintig centimeter boven het wegdek lijkt de vooruitgang gigantisch. In werkelijkheid rijden we nog geen honderd kilometer per uur. De gevoelssnelheid is beduidend hoger…  Het is zoiets als tweehonderd in een Fiat 500, denk ik… We naderen de tunnel onder het Noordzeekanaal en naar beneden de tunnelbuis in haalt het zijspangeval de honderdtien. Op dat moment klinkt een knoert van een knal en meteen begint het geheel angstaanjagend te slingeren. Ik moet nu werkelijk alle zeilen bijzetten om niet van het vehikel geslingerd te worden. Een klapband van het zijspanwiel veroorzaakt dit ongerief… In de tunnel stoppen is natuurlijk geen optie en dus rijdt Cor met een slakkengangetje de tunnel uit. Hoewel ook Cor even geschrokken is, heeft hij zijn grote grijns al snel weer terug en ook zijn glinsterende ogen…  Ik ben allang blij dat het goed is afgelopen en we sukkelen maar door tot het pakhuis van ome Nas. Daar kan de band wel gerepareerd…

 

Ernst Hagen

 

 

© Ernst Hagen Motoren | Ontwerp: PK Designs