Column 10       ‘Morrie mensen…’      Italië…(2)

 

Met de Harley in Italië in 1970 is een bijzondere ervaring. Omdat de heenreis zo goed verlopen is en ik naast allerlei aardige mensen ook weer wat vertrouwde vrienden en vriendinnen om mij heen ervaar, is mijn stemming meer dan goed. Er maakt zich een wonderbaarlijke rust van mij meester… (Het is opmerkelijk dat ik mij dit gevoel na ruim veertig jaar nog zo goed kan herinneren…) De spanning van de heenreis is helemaal weg en over de terugreis maak ik mij niet echt druk. Ik heb een geweldige vakantie. Het weer is fantastisch.., zonnig en heel erg warm. We brengen de dag door met luieren, zwemmen een beetje muziek maken en natuurlijk wat motorrijden. Het rijden langs de kust is echt fantastisch…, vooral met Mart, mijn lief achterop… Ik ben verliefder dan ooit tevoren. Er zijn veel Italiaanse vrienden en vriendinnen, met wie we een erg leuk contact hebben. Er is bijvoorbeeld een jongen, Nikki, die ook motor rijdt, een kleine 125cc Gilera viertakt.. Hij staat erop dat ik zijn motortje probeer en wil graag weten wat ik ervan vind… Ik maak er maar een ritje op en  vind het eigenlijk erg leuk… Als ik hem dat vertel is hij helemaal in de wolken. Hij hoeft overigens niet op mijn Harley…  De tijd vliegt voorbij en de dag dat ik weer naar huis moet dient zich veel te vroeg aan. Voor de terugreis krijg ik van Marti nog een fles groene ‘mint-limonade’ mee. Het is zo ongeveer het enige wat ik nuttig op de terugreis. Ik heb weinig eetlust en heb wat moeite met het alleen zijn op de lange terugweg…  Na de geweldige tijd aan de Italiaanse Rivièra heb ik na vijf minuten al heimwee. Ik besluit om maar een goed tempo aan te houden, zover mogelijk met de oude Harley… en veel kilometers per dag te maken. Zodoende leg ik de terugreis van zo’n kleine 1200 kilometer in twee dagen af. Er wordt nu wat meer gebruik gemaakt van autostrada en dergelijke stukken snelweg, iets minder interessant natuurlijk maar het schiet wel lekker op. Er is een enorme drang om naar huis te gaan… Mijn lief en haar familie is met het vliegtuig en ik heb een soort aandrang om hen in te willen halen… Het is een vreemd idee natuurlijk en eigenlijk onwijs, maar het is sterker dan mijn verstand… Ik ben doodmoe als ik thuis kom, maar voel me ook zeer voldaan. De trouwe Harley heeft geen krimp gegeven en ook dat vind ik prachtig. Thuiskomen is ook mooi en pa en moe vinden het ook wel fijn dat zoonlief het er heelhuids heeft afgebracht. Inwendig ervaar ik een enorm trots gevoel. Ik heb de spanning van het hele gebeuren natuurlijk wel bewust meegemaakt, maar ook voortdurend geprobeerd weg te prutsen. Nu is er toch een vorm van ontlading en het reeds genoemde gevoel van trots: “Mooi gedaan jochie…” … Mijn vader heeft het niet uitgesproken, maar ik heb het wel gevoeld… Het telt…, nu nog… De Harley Davidson krijgt een liefdevolle grote onderhoudsbeurt en heel veel schouderklopjes. Ik voel me sterker dan ooit met het voertuig verbonden. Het voelt als een volkomen gerechtvaardigd sentiment en allerminst overdreven. De les die ik toentertijd hiermee ook geleerd heb is dat het heel belangrijk is om je op een bepaalde manier één met je voertuig te voelen. In de racerij, waar ik pas later mee in aanraking ben gekomen is dit overigens nog sterker… Een jaar later ben ik nogmaals naar Italië gereden op de Harley, nu met een zijspan eraan en met vriend HansDekker, ook op een Harley met zijspan en Jaap Brantjes, op een oude Norton zijklepper. De zijspannen werden bemand door twee vrienden: Ron Kiburg en Ab de Jong. Dit werd ook een zeer gedenkwaardige vakantie, maar wel heel anders…

 

Ernst Hagen

 

 

 

© Ernst Hagen Motoren | Ontwerp: PK Designs