Column 11…    Het tentamen…

 

Veel bekeuringen voor te snel rijden heb ik indertijd niet opgelopen in mijn Harley tijdperk. Eigenlijk zou je misschien juist beloond moeten worden wanneer je met zo’n trage tweewieler überhaupt een snelheidslimiet weet te overschrijden…, maar goed. Mijn biologieleraar van weleer en mijn moeder denken daar heel anders over. Toch werd ik weleens staande gehouden, zoals die befaamde keer zonder licht op mijn verjaardag… Een andere keer, openbaarde zich plots een vreemd euvel aan de H.D., wat mij niet zeer ernstig toescheen, maar wel erg hinderlijk. Bij het bedienen van de achterrem, hoe lichtjes ook, sloeg deze onmiddellijk vast en blokkeerde aldus het achterwiel. Er bleek hier geen enkele dosering  qua vertraging meer mogelijk. Tja, dat is nogal lastig bij dit type Harley, daar er weliswaar ook nog een voorrem aanwezig is, maar de werking hiervan meer puur symbolisch is… De oorzaak van het achterste agressieve remgedrag, kon ik zo niet een, twee, drie achterhalen. (Later bleek de centreerbout van de remschoenen gewoon wat los te zitten…) Goede raad was enigszins kostbaar, daar ik de volgende morgen naar school moest om een belangrijk tentamen af te leggen en daar ook nog enige noeste denkarbeid voor diende te verrichten. Geen tijd voor gesleutel derhalve. Ik besloot de gaffel aan het eind van de remstang maar los te koppelen van de remhevel aan de ankerplaat en de stang met een touwtje aan het frame te binden. Ik geef toe, een weinig elegante en best gevaarlijke oplossing, maar een vergeet- of paniekreactie op de rem en een dan blokkerend achterwiel leek mij ook niet tof… De loskoppeling werd overigens mooi aan het oog onttrokken door de lederen rechter zijtas en zo moest het maar. Van Zaandam naar Amsterdam Zuid is geen wereldafstand, maar toch wel listig met slechts een wat schoorvoetend werkende voorrem… en met korte benen en schoenmaat 42 doe je ook niet veel extra’s… Vol goede moed en een hoofd vol vergaarde tentamenkennis toog ik ’s anderendaags op pad met de Harley. In de buurt van Nieuw West gebeurde het…, het noodlot leek onbarmhartig toe te gaan slaan… Ik belandde in een politiefuik. Iedereen werd van de weg gedirigeerd en vervolgens uitgebreid gecontroleerd. Ik kreeg een uiterst vervelend gevoel in mijn buik. ‘Rustig blijven…, vluchten kan niet meer…’, bedacht ik mij nog juist bijtijds. ‘Wat er ook gebeurt…, ik blijf op de motor zitten…’… ‘Papieren alstublieft’, klonk het hoopvol uit de mond van de nog jonge diender. ‘Ah, die zijn voor elkaar en kloppend’, dacht ik nog blij… Dat bleek inderdaad in orde, maar nu werd het lastig. De ambtenaar in functie had reeds een rondje om mijn voertuig afgelegd (waarbij ik heel blij was met de rechter zijtas...), de banden en uitlaat aan een licht onderzoek onderworpen en vroeg nu: ‘De remmen meneer, zijn die in orde…?’ ‘Maar natuurlijk…!’ loog ik onmiddellijk voortvarend met mijn mooiste verontwaardigingsmimiek. Heel in de verte meende ik meteen weer het vage geluid van een kraaiende haan te vernemen…. Ik begon vervolgens direct met ingeknepen voorrem verwoede voorwaartse bewegingen met het hele lijf te maken ten bewijze van het welhaast superieure vertragingsmechaniek mijner motorvoertuig… De moderne veldwachter knikte instemmend en welwillend. ‘En achter…?’ vroeg hij nu. Meteen trapte ik op de achterrem, het touwtje stond enige beweging moeiteloos toe en ik keek verwachtingsvol naar mijn rechtervoet, teneinde de aandacht van de nog immer ingeknepen voorrem af te halen, wederom heftig voorwaartse bewegingen makend. De totale actie was kennelijk overtuigend genoeg geweest, hoewel ik heel iets van argwaan meende te bespeuren. De man in uniform knikte kort en sprak de verlossende woorden: ’Mmm, karren maar…!’ Welnu, dat deed ik… Zelden heb ik mij zo opgelucht, maar ook wel schuldig tegelijk gevoeld. De opluchting won het wel glansrijk. Bijkans zingend bereikte ik zonder ongelukken de school…. Het tentamen lukte ook nog…

 

Ernst Hagen

 

 

© Ernst Hagen Motoren | Ontwerp: PK Designs