Column 1…      Het huis uit…

 

Er komt doorgaans een dag, dat men het huis uitgaat. Nee, niet om zich naar school of werk te begeven, maar om zich zelfstandig, al dan niet met een partner elders te vestigen. In mijn geval was dat in ’72, in mijn uppie op een kamer te Oostzaan. Ik was, ondanks de biologieleraar uit een vorig verhaal, er toch in geslaagd mijn proeve van bekwaamheid als onderwijzer met succes af te leggen en mocht dit nu in de praktijk gaan bewijzen op een LOM-school te Amsterdam Noord. Op zekere dag vond mijn moeder, wier ‘grote schoonmaak hormonen’ kennelijk danig opspeelden, het nodig dat er eens drastisch opgeruimd diende te worden in het schuurtje achter het ouderlijk huis. Nu is het voor het juiste begrip en dito voortgang van het verhaal handig te weten wat er zich in de voorgaande jaren allemaal had afgespeeld in dit rommelhok. Nee, geen dingen die het daglicht niet verdragen konden of anderszins schimmige toestanden, nee, redelijk onschuldige activiteiten allemaal. Mijn broer had na een kortstondige brom- en motorfietscarrière zich even geheel qua werk en hobby overgegeven aan het laborantengebeuren. Hij had daartoe in het schuurtje een soort minilaboratorium  ingericht op en in een oude commode… Zelf had ik het schuurtje in een later stadium jarenlang gebruikt om aan de Harley of delen daarvan te sleutelen. De Harley paste er eigenlijk niet eens echt in! Zodoende bevonden zich nog wat afgedankte vloeistoffen van zeer uiteenlopende aard in het opslagbouwwerk. Mijn moeder ambieerde dus zoals gezegd op zeker moment weer haar schoonmaakwoede, het zal zonder enige twijfel voorjaar geweest zijn en had haar kordate werklust nu geheel op het schuurtje gemunt. Ik werd op school gebeld door moederlief  met de vraag of zij die vijfliter blikken afgewerkte olie wellicht gewoon bij de vuilniszakken aan de straat kon voegen… Het zal zijn, dat ik met mijn gedachten net iets teveel met pedagogisch/didactische problematiek bezig was, waardoor ik mijn ma de niet geheel adequate raad gaf dat maar te doen… Mijn moeder voegde daarop de daad bij de raad en daar verscheen alras de vuilniswagen. De dienstdoende asman wierp vervolgens zonder veel sporen van twijfel de blikken in de laadruimte van het vuilvehikel. Nu waren deze voertuigen toen reeds voorzien van een krachtig roterend metalen mechanisme dat de ingeworpen goederen naar achteren perste om zodoende meer ruimte te creëren. De oplettende lezer begrijpt waarschijnlijk reeds wat er zich vervolgens ongeveer afspeelde… Inderdaad kwam in ieder geval één van beide blikken klem onder een stalen arm en ontstond er door de plotselinge volumeverkleining een nogal hoge druk in het blik. Natuurkunde laat niet met zich spotten. Het gevolg van deze overdruk was een ferme straal afgewerkte olie die precies op de opening van de wagen gericht bleek, waarop natuurlijk precies op dát moment een dame op een bromfiets met een kek suède jasje passeerde… Zet zoiets in scene en het lukt je nooit…, bij mijn moeder kwam alles samen op dat ene moment! De straal trof de dame midscheeps, vol en meedogenloos… Wat volgde laat zich wel raden. De getroffen dame werd er niet echt vrolijk van, net zomin als vuilnisman en moeders in blijheid oreerden. Nadat de partijen een en ander min of meer in der minne geschikt hadden besloot mijn moeder mij nog eens met een telefoongesprek te verblijden. Na het verhaal gehoord te hebben, was ik geheel bij de les, of eigenlijk juist niet en ik wist ook nog in een euvele poging tot humor en olie op de golven, haar vlam weer geheel in de pan te krijgen met de opmerking dat het ook niet erg handig is om olieblikken bij het vuil te deponeren. Dit was pas echt olie op het vuur, rapen die daardoor ineens erg gaar werden enzovoort. Enkele weken later…, de gemoederen waren weer wat bedaard en de schoonmaakdrift weer geheel terug…, belde moederlief mijn broer op met de vraag wat zij met de inhoud van enige bruine flesjes uit het ex-laboratorium kon aanvangen. “Kan ik die gewoon door de gootsteen spoelen…?... Ja, doe maar..!”, sprak mijn broer, allang blij met de zelf geopperde oplossing van ma. Mogelijk was ook hij met zijn gedachten éven elders,… een familiekwaal wellicht? Wat later ledigde mijn moeder daarop de flesjes (natrium of kalium) in de gootsteen, niet beseffende dat de inhoud ervan beter niet met zuurstof en helemaal niet met water in aanraking dient te komen… Toen de ontsnapte scheikundige elementen akelig begonnen te bruisen, probeerde mijn brave moeder de narigheid weg te spoelen met  krachtige waterstralen. Het bruisen veranderde nu in alleraardigste ontploffinkjes, waar ons moeder echter geenszins de olijkheid van inzag. Daarna was het de beurt aan mijn broer om telefonisch enkele auditieve, ongewenste intimiteiten over zich heen te krijgen Volkomen terecht natuurlijk, want tja, in vergelijking met wat onschuldige oliespatjes was dit gebeuren toch wel van ernstiger aard… Toch beweert onze, thans 86 jarige en nog goedgezonde moeder, dat zij erg content met haar kinderen is…

 

Ernst Hagen

2009

 

 

© Ernst Hagen Motoren | Ontwerp: PK Designs