Column…2               Een Harley halen…

 

In het voorjaar van 1968 mag ik met een oefenvergunning, verkregen op het politiebureau, een gedeelte van Zaandam wat minder veilig maken. Al doende kan men op de motor vaardigheden opdoen, qua rijkunsten en verkeersinzichten. Het is zo gek nog niet en in ieder geval heel wat goedkoper dan het hedendaagse lessen bij een rijschool.  Mijn vervoermiddel is een CZ 150 cc uit ’53 en gekregen van oom Arie op mijn 18e verjaardag. Het motortje is nauwelijks sneller dan mijn laatste brommer, maar ach, een gegeven paard… Ik ben er heel blij mee. Na een maand of wat begin ik toch stilaan steeds sterker aan iets zwaarders te denken; het liefst zo’n grote, zware Harley Davidson. Deze machines zijn in die dagen voor heel weinig geld te vergaren, wat als scholier zijnde een aardige optie is. Vaders denkt daar heel anders over… Mijn pa ziet overal beren op de weg; ik slechts beremooie motorfietsen. Nog vóór mijn eindexamen komt er een Harley WLA 750 in beeld. Het apparaat staat in Haarlem en wordt voor een luttele 275 gulden aangeboden. Met een vriend erop af… en waarachtig het is óók nog wat en de motor loopt zelfs knap. Ondanks de uiterst bescheiden prijs, is het nog te veel voor mijn budget en er kan niets van de prijs af(!). Bij mijn vader aankloppen voor een klein leninkje is niet aan de orde, ik ken mijn pa… Eerst dat examen maar eens. Wanneer ik enkele weken later geslaagd blijk, is de Harley net verkocht…

Nog diezelfde week kan ik bij een dan nog wat vaag figuur, die veel met en aan oude Harley’s rommelt een ander exemplaar kopen. Het is een WLC 750 uit ’48 en hoeft slechts 150 gulden te kosten. Dat is het goede nieuws. Minder is dat het achterwiel ontbreekt en het motorblok vast staat. De lage prijs geeft echter de doorslag. Ik koop de Harley van deze ‘ome Cor’, plus een achterwiel, zodat ik er in ieder geval lopend mee naar huis kan. Dat laatste valt mee, Cor woont slechts enkele straten bij ons vandaan… Ik heb deze H.D. inmiddels ruim veertig jaar, doch daar zag dat tóen even niet naar uit… Als ik thuiskom met mijn nieuw verworven trots, blijkt onmiddellijk en nogal krachtig het totale verschil in visie omtrent het verschijnsel motorfiets en student…Mijn vader ontploft zo ongeveer, doch niet van enthousiasme en vraagt razend wat ik mij voorstel met dit roestagglomeraat aan te vangen.”Och, een beetje opknappen en dan op rijden…?”, geef ik licht ironisch maar naar waarheid van mijn intentie ten antwoord. Ik had weliswaar wel op enige weerstand gerekend, maar toch ook waarlijk wat meer krediet verwacht na mijn succesvolle afronding van school.  Als pa weer wat bij zinnen is, wordt mij toch meer dan duidelijk te verstaan gegeven dat ik de koop ongedaan dien te maken en dat het wrak, waarmee pa onmiskenbaar mijn trotse bezit bedoelt, niet welkom is. Nu was mijn vader een hele goede man, maar hij had dus ook wat weerbarstige trekjes…, helaas is dat een eigenschap die zich een doodenkele keer ook wel eens bij mij wil openbaren. Het staat dan ook vast; de motor is van mij en dat blijft ie…! Ik ben dus weer lopend met de Harley naar Cor teruggegaan, dat dan weer wel en na uitleg van de situatie overleg gepleegd of ik de motor daar voorlopig kan stallen en eventueel opknappen. Dat kan! Na mijn examen is er een extra lange zomervakantie. Deze heb ik vrijwel volledig benut om te werken… In de eerste plaats natuurlijk om zodoende voldoende guldens te genereren om van de noodlijdende Harley weer een goed rijdend geheel  te maken, maar in de tweede plaats om aan mijn vader te bewijzen dat ik tot zulks in staat was. Pas veel later heb ik mij gerealiseerd dat het tweede eigenlijk nog belangrijker was dan het eerste… Dat hield me ook goed gaande, want ik had weliswaar wel wat lichte sleutelervaring in mijn brommertijd opgedaan, ik werd nog niet echt gehinderd door veel kennis van zaken. Heel veel werken dus die zomervakantie, bij een bekend Zaans bedrijf dat toen al erg op de kleintjes lette. Het geld was voldoende om mijn plannen met de Harley te verwezenlijken. Over de aanpak en uitvoering zal ik nog eens apart uitweiden… Na drie maanden was het zover dat de motor klaar was voor z’n eerste proefrit. Van een onooglijk hamerslaggrijze roestbak was de H.D. thans getransformeerd in een vuurrode, redelijk originele WLC. Na enige aantrappogingen en letterlijke aanloopproblemen kwam het helemaal goed. Eindelijk huiswaarts, ten tweede male. Niet gauw vergeet ik het ongelooflijke gevoel van trots toen ik onze straat in reed en de Harley met een vleugje nonchalance voor het huis parkeerde. Mijn vader vond het nog steeds wel moeilijk, maar wist toch ook wel enige schoorvoetende bewondering uit te stralen. Gaandeweg werd dat steeds beter. Het werd ook steeds duidelijker dat motorfietsen toch echt wel mijn ´ding´ waren. Er volgde een prachtige periode, waaraan ik nog steeds met veel plezier terug denk… Mede dankzij mijn vader…!

 

Ernst Hagen 2009

 

 

© Ernst Hagen Motoren | Ontwerp: PK Designs