Column3a…                De eerste rit…

 

De Harley is net klaar als de herfstvakantie voor de deur staat. Na deze binnengelaten te hebben kunnen we gelijk gaan. Zaterdagmorgen nog wel even naar school in Amsterdam om de laatste lessen te volgen. Daarna richting Nieuw Amsterdam, Drenthe dus. Doel van mijn eerste grote rit op de Harley is het bezoeken van een correspondentievriendin aldaar. Wij kennen elkaar alleen per post en onze wederzijdse hoofden zijn enigszins bekend via uitgewisselde pasfoto’s. Ik heb dan nog redelijk kort haar, al denkt men daar op school anders over, maar wel een baard en snor. Leny, zo heet ze, heeft stijl haar, maar gelukkig geen snor. Zij is het nichtje van een klasgenoot. Als ik ’s middags bij school vertrek is het koud en mistig. Ik heb wel drie maanden lang geld gestopt in het H.D. project, aan degelijke motorkleding en dergelijke is echter nog niets gespendeerd. Het enige deugdelijke zijn de legerkistjes van mijn broer, de rest bestaat uit een soort wollen, afgedankt namaakbontjasje van mijn moeder, waarover een plastic zwart regenjasje en een veel te dunne nylon (fiets)regenbroek. Bij Diemen heb ik het al ijskoud en blij als ik even verderop mag tanken. Het wordt derhalve een barre tocht, die op zich gelukkig verder zonder problemen verloopt, maar wat heb ik het koud…! Eindelijk duikt daar uit de grijze nevelen Nieuw Amsterdam op, het is een weinig opwindend nieuwbouw plaatsje in de zuidoosthoek van Drenthe. Als ik afstap kan ik nauwelijks lopen vanwege de volstrekt verkleumde ledematen. Ik ben blij dat mijn biologieleraar dit niet ziet…, van enig zelfvertoon is in het geheel geen sprake. Bij de vriendin binnen bij de kachel heb ik zeker anderhalf uur onafgebroken zitten klappertanden. Motorrijden… Leuk hè… En dan is daar Leny…, een best aardig wicht…, maar een beetje groot. Niet alleen qua lengte, maar ook .., eh…, nogal struis. Daar val ik met mijn 1,69 m nogal flink bij in het niet. Mijn ego begint derhalve stevig mee te klapperen. Leny bekijkt mij met een mengeling van meelij en wat lichte spot, of is dat slechts mijn verbeelding? Ik ben na toch een gezellige avond blijven slapen, nee, niet bij Leny op de kamer… Dat kon toen (gelukkig) nog niet… De volgende dag ben ik weer naar huis gereden, het weer was aanzienlijk beter, mijn humeur eveneens. Leny heb ik nooit meer gezien…, het schrijven was ook gauw afgelopen… Daarna komt Hanneke in beeld… Hanneke woont gewoon in Zaandam en ik ben direct erg verliefd. Zij is een echt dametje, charmant gekleed, een tikje tuttig, mooi, blond en met een aanstekelijk lachje. Zij heeft verkering met Hennie Huisman, die dan nog volstrekt onbekend is. Die relatie is zojuist beëindigd en dan kom ik in beeld, ook nog geheel onbekend, met dit verschil dat dat zo gebleven is… Hanneke vindt de Harley wel een intrigerend object, maar ook best een beetje eng… Toch stapt zij op zeker moment achterop, gehuld in een zeer kort rokje en een witte, ietwat transparante panty…, dat is dan mode. Zelf loop en rijd ik altijd in een spijkerbroek, dat is ook een soort mode. Nu is de Harley weliswaar best redelijk goed, maar toch verre van volmaakt., zodoende spettert hij bijvoorbeeld best wel wat olie aan de rechterzijde… Dat is voor een spijkerbroek niet zo erg, die wordt er zelfs juist fijn waterdicht van..; voor meisjes met witte panties ligt dat toch anders…, kom ik snel achter… Het is het begin van het einde ener zoet schijnende relatie…

Daarna leer ik Hans kennen… Nee, ik kom niet plotseling uit de kast. Hans is gewoon een jongeman, die wat belangstelling voor de Harley koestert. Hij speelt gitaar en mondharmonica en treedt weleens op met een Dylan repertoire en dat trekt mij weer erg aan. We raken bevriend en op zekere dag zoek ik hem thuis op, althans dat is de opzet. Ik parkeer de Harley voor het huis en bel aan… De deur wordt geopend door één van zijn zussen en ik word meedogenloos en onherstelbaar getroffen… Daar heeft Hans niets van gezegd… Na dat eerste bezoek duurt het even eer ik weer terug op aarde ben… Vanaf dat moment ben ik dermate ernstig van de leg, dat komt nooit meer goed.., gelukkig… Marti, de jongste der drie zussen vindt het wel interessant zo’n gozer met zo’n grote motor. De verliefdheid blijkt wel wederzijds en Mart en ik kennen elkaar inmiddels ruim 38 jaar…, hebben Merijn en Tom en nog steeds… een Harley Davidson…

 

Ernst Hagen

 

 

 

 

 

© Ernst Hagen Motoren | Ontwerp: PK Designs