Column 3b  De biologieleraar…

 

“Waarom loop je steeds naar het raam…?” Deze vraag werd lang geleden gesteld door mijn biologieleraar op de P.A. “Eh…, … ik wil even kijken of m’n motor er nog staat…” Deze stond namelijk niet op slot en zelfs het contactslot was niet afsluitbaar. Dit zorgde tot wat lichte nervositeit mijnerzijds… De natuurdocent liep nu eveneens naar ’t venster en wierp een blik naar beneden… “Dat grote rode monster…, is dat van jou…?” vroeg hij enigszins verbaasd. “Ja meneer,” sprak ik monter. “Dat is míjn Harley…!” Ietwat meewarig wendde hij zijn blik nu zijwaarts en keek mij in de ogen… Vervolgens sprak hij met een vleugje misprijzen de volgende historische volzin: “Jij…, op zo’n grote motor…, … dat is nu een typisch voorbeeld van een uiting van positief sexueel zelfvertoon…!”… Helemáál begrijpen, deed ik het (nog) niet, maar ik glunderde toch, vanwege het gebezigde woordje ‘positief’, dat was mij door deze docent nog niet eerder toegevoegd… Enige tijd hiervoor had ik een ‘bladherbarium’ bij hem in moeten leveren… Dit had ik zolang uitgesteld, dat ik daags tevoren nog niet verder was gekomen dan het verzamelen van een eiken-, beuken- en een kastanjeblaadje. Hiermee zat ik duidelijk met de handen in het toen nog lange en weelderige haar… Een goede vriend bracht uitkomst: “Mijn vader heeft nog zo’n bladverzameling op zolder liggen…, kom maar halen…!” Fluks de Harley Davidson gestart en het plakboek uit plusminus 1935 opgehaald… De volgende dag kon ik het, met mijn eigen drie blaadjes gecompleteerde en ververste werkstuk met gepaste trots inleveren. Enige tijd later kregen wij onze opdrachten retour, compleet met schriftelijke beoordeling. Bij het ‘mijne’ had de florapedagoog geschreven: “Hmm… Uit historisch oogpunt is dit een interessant werkje, gezien de bijkans fossiele restanten van wat eens bladeren geweest zullen zijn…, helaas moet ik het toch als onvoldoende kwalificeren, gezien jouw uiterst geringe eigen inbreng…!” Daar kon ik het mee doen. Nu had ik toch al een kijkje op deze immer in groene plusfour met dito kousen gestoken natuurvorser; deze gebeurtenis bracht ons duidelijk niet nader tot elkaar. Ik geef toe dat dit ‘natuurlijk’ wel geheel aan mijn gebrek aan drang naar biologische wetenschap, die maar niet ontluiken wilde, te wijten was… Door ’s leraars opmerking over mijn grote rode Harley, veranderde dit echter aanmerkelijk. Want hoewel niet echt ‘positief’ bedoeld, vond ik de man ineens buitengewoon geestig en huppelde in het vervolg vrolijk achter hem aan, wanneer wij gezamenlijk in de waterleidingduinen, met een netje, vlinders dienden te vangen, voor weer een volgende opdracht…

 

Ernesto de la Frontera…

 

 

 

© Ernst Hagen Motoren | Ontwerp: PK Designs