Column 12     Botsing

 

Op een van mijn vele huis/school vice versa ritjes op de Harley belandde ik eens in nogal grote drukte op de Hoofdweg in Amsterdam. Men rijdt geen motor om in een file plaats te nemen, dus ik reed keurig netjes links de rij auto’s voorbij. Ergens halverwege zat er zomaar een ‘gat’ in de reeks voertuigen en een automobilist in een Peugeot die rechts geparkeerd stond, meende zijn kans schoon te zien en dook in het gat teneinde al draaiend zijn weg in tegengestelde richting te vervolgen. Hij had mij niet gezien…, ik hém te laat… Zijn linkervoorwiel kwam vrij stevig in aanraking met de rechterachterkant van mijn voertuig en met een fraai boogje belandde ik onzacht op het asfalt… Na zonder noemenswaardig letsel weer opgekrabbeld te zijn en de Harley weer overeind gezet te hebben, merkte ik dat de motor niet meer voor of achteruit wilde. De uitlaat bleek nogal plat en tegen de achterband geplet te zitten. Met behulp van wat bereidwillige omstanders en een zeer geschrokken Peugeotbestuurder ( je voelt je soms helemáál niet lekkerder in zo’n franse pedaalemmer…) sleurden wij de H.D. naar de kant van de weg. De Peugeotist en ik bleven alleen achter. ‘Heeft u wellicht een ijzeren staaf of iets dergelijks bij zich?’ vroeg ik maar eens, teneinde de thans ontstane patstelling te doorbreken. Hij rommelde vervolgens wat in zijn kofferbak en kwam met de krikslinger aan. Ik woog het fragiele franse stangetje, dat weinig overtuiging uitstraalde, maar stak het draai-instrument toch maar tussen achterwiel en uitlaatdemper en probeerde aldus met buigbewegingen het wiel wat vrij te maken. Er zat meer beweging in de slinger dan in de uitlaat, maar met veel moeite lukte het tenslotte het wiel net vrij te krijgen. De krikstang had nu echter wel een geheel ander uiterlijk gekregen. De eigenaar leek echter niet diep onder deze modelwijziging gebukt te gaan… Hij vond alles ook echt zijn schuld en ik wilde hem die overtuiging zeker niet afnemen. Als arme scholier had ik niet eens een originele uitlaat op de Harley gemonteerd, het betrof hier een aangepaste Zündapp Bella ( scooter ) demper, waarvan ik het uiteinde en vrijwel het gehele binnenwerk gedemonteerd had. De waarde van het gereduceerde uitlaatblik was derhalve minimaal en een vergoeding van 25 gulden meer dan billijk. Dit kreeg ik vlot van de Peugeotomobilist en beiden waren we hiermee tevreden. De man had inmiddels zijn auto weer rechts geparkeerd, maar voor ik mijn weg kon vervolgen riep hij nogal verontrust mijn hulp nog even in: ‘Hij stuurt zo raar..!’ sprak hij verbaasd. ‘Wil je even kijken?’ Nu had ik in die dagen nog erg weinig kijk op autotechniek, maar was wel van goede wil… Het leek mij dat de voorwielen thans wel extreem veel toespoor vertoonden, zeker was de linker stuurstang danig verbogen. ‘Wil je er even mee rijden, om te kijken of dat nog kan?’ vroeg de man nu onzeker. Daar ik net een paar weken ook mijn vierwielig brevet had, kon dat ook nog legaal. Ik stapte dus achter het stuur naast de eigenaar en we reden een blokje om.., er was inderdaad nauwelijks mee te rijden. Ik werd door het gehobbel van het voertuig en het gekwetter van de eigenaar nogal afgeleid en zag wat laat dat er juist een brigadierster van de politie al fluitend overstak met een hele horde schoolkindertjes in haar kielzog… Verwoed zocht ik met mijn rechtervoet het rempedaal maar vond dit o zo belangrijke vertragingsorgaan te laat… De politiedame bleek gelukkig uiterst kleine voeten te hebben, zodat ik net niet over haar tenen crosste… In de spiegel zag ik echter wel hoe zij met een rood hoofd nogal woest richting Peugeot gesticuleerde. Ik adviseerde de man na het korte analyserende ritje ernstig een garage te bellen en er met deze wanstaltige wegligging niet verder mee te chaufferen…, ik bedoel…, voor je het weet heb je een botsing…

 

Ernst Hagen

 

 

© Ernst Hagen Motoren | Ontwerp: PK Designs