Column 17        Blaadje (27-04-2014)

 

Morrie mensen…

 

In de jaren vijftig werd bij ons thuis het jeugdweekblad ‘Sjors’ bezorgd. Dit eenvoudige blaadje werd toen nog op krantenpapier gedrukt en was slechts op schaarse wijze van enige kleuren voorzien. De eerste pagina’s werden gesierd door een immer spannend indianenverhaal: ‘Sterke Boog’, de vriend der blanken(!)… De avonturen van deze ‘Mohawk’ hielden mij destijds dermate in de ban dat ik meestal op de dag van bezorging de hele kilometer van school naar huis hollend aflegde om maar als eerste gezinslid het vervolg van het verhaal te kunnen absorberen…

Het blaadje was dubbelgevouwen en van een bruin adreswikkel voorzien. Eenmaal kon het gebeuren dat ik zelfs eerder thuis was dan dat de postbode zijn nobele plicht had kunnen verrichten… Toen hij eindelijk het papieren kleinood door de brievenopening in onze voordeur trachtte te steken, had ik het andere uiteinde al direct te pakken en trok er ferm aan. De PTT beambte hield om te plagen het blad nog even vast, hetgeen, hoewel doorgaans rustig van aard, enige kippendrift in mij losmaakte en ik dermate hard aan de lectuur rukte dat ik de man bijkans door de gleuf wist te trekken. Hij bezeerde in ieder geval zijn vingers en liet na het slaken van enige krachttermen los. Mijn aandacht was echter al volledig bij ‘mijn’ blaadje…

 

Een tiental jaren later had ik een vergelijkbaar obsessief voor het toen ook nog weekblad ‘Motor’, dat eveneens op krantenpapier verscheen. Ik hoefde daarvoor niet hollend naar huis, want niemand thuis was er verder echt in geïnteresseerd.  Het blad verscheen immer trouw op vrijdag en ik keek er dus altijd echt naar uit… Nu, enkele decennia later en met een kwaliteitsuitstraling van het blad dat niet meer te vergelijken is met vroeger, zo mooi… is toch mijn belangstelling en gretigheid toch behoorlijk afgenomen. Dat is even schrikken…

Wanneer de moderne bladen thans op de mat vallen leg ik ze zelfs wel eens opzij.., zo van: ‘Ach, dat komt straks wel...’ Hoewel ze er schitterend uitzien, kan de inhoud me tegenwoordig maar matig boeien..!

 Het gaat dus toch niet zozeer om het uiterlijk, maar wel degelijk om de inhoud?! ( Vergelijk HMR..! ) Het zijn voor mij een beetje bladerbladen geworden. Tja, de meeste nieuwe motorfietsen zeggen mij ook niet zoveel meer; ik vind ze veel te groot, veel te zwaar en buitensporig lelijker dan het blad waar ze in staan. Net als bij auto’s zit er in mijn optiek ook veel te veel elektrische onzin op.., zelfs op de supersporters!

 

Maar afijn; een enkele Ducati vind ik wel mooi, de supersportmodellen van Honda, diverse ‘retro-fietsen’ en zo’n kale Harley Sportster (‘forty eight’)… Prachtig! Desalniettemin begon ik mij wel ernstig af te vragen hoe het nu toch kan gebeuren dat mij het gros der gemotoriseerde tweewielers zo tegenstaat en voornoemde negatieve gevoelens weet op te roepen. Ik leek er zelfs al over te gaan tobben.., tot ik ineens het antwoord wist…! Het ligt helemaal niet aan die moderne motorfietsen.., het ligt eenvoudig aan mezelf..: Ik word duidelijk gewoon een dagje ouder..!

 

Ernst Hagen

 

 

 

 

© Ernst Hagen Motoren | Ontwerp: PK Designs