Column 7…   Bij ome ‘Nas’…

 

Aan de Nieuwe Uilenburgerstraat, in een pakhuisachtig rijtjesgebouw op een steenworp afstand van het vermaarde Waterlooplein te Amsterdam is het oude motorfietswalhalla van ome “Nas” du Four gevestigd.., althans in de jaren zestig. Ome Nas is een oud, tanig mannetje met zeer weinig tanden en kiezen, waarmee hij niettemin uitstekend tabak weet te pruimen. Op zijn neus prijkt iets dat lijkt op een bril en het gevalletje is inderdaad uitgerust met glazen welke veel gelijkenis vertonen met kwartliter colaflessenbodems en zijn door vele laspitten en vonkenregens flink geteisterd. Het lijkt schier onmogelijk hier doorheen nog iets van het universum te ontwaren, doch ome Nas heeft hier op het eerste gezicht(!) geen problemen mee… Cor, de Harleyman, komt hier al jaren en weet wat er te koop is. Wij zijn op zoek naar zuigers voor mijn Harley…, na een spannend tochtje per H.D. driewieler. Ome Nas weet alles in zijn toko feilloos te vinden en klautert, na het vernemen van de bestelling, ondanks zijn leeftijd op krasse wijze langs wat stellingen omhoog en komt snel met een kist zuigers weer terug op aarde. Wij hebben twee Harley cilinders mee van huis genomen en beginnen nu éen voor éen de zuigers te passen. Na een poosje hebben wij voor elke cilinder van de Amerikaanse twin een mooi passend exemplaar gevonden, éen van Engelse en éen van Duitse makelij. Met een tevreden, internationaal en oecumenisch gevoel reken ik af met ome Nas, het blijkt slechts rijksdaalderwerk… De zuigerveren mogen daarna wel nieuw. Later keer ik nog wel eens terug bij deze gerenommeerde vooroorlogse motorgoeroe, voor onderdelen of om zijn gespecialiseerde kunsten. Zo kan ome Nas bijvoorbeeld heel leuk lassen en solderen. Wanneer hij eens voor mij, bij wijze van nazorg, een net bij hem aangeschafte ontluchtingsleiding soldeert, struikelt hij voortdurend over de slangen van zijn autogeen apparatuur en dreigt ons daarbij steeds met de brander door het haar te strijken… Kennelijk speelt nu toch ook het zicht door het troebel glaswerk zijner bril hem enigszins parten. Als er veel bezoekers tegelijk zijn, verliest ome Nas soms het overzicht en begint wat schichtig om zich heen te kijken. Door ervaring wijs geworden weet hij kennelijk dat het wel eens voorkomt dat er klanten zijn die vergeten af te rekenen… Hoewel nog ruim in het mobiele telefoonloze tijdperk, verschijnt dan als bij toverslag zijn vrouw ten tonele. Niemand weet waar zij zo fluks vandaan komt, maar zij ís er zomaar en met haar valt niet te spotten. Ook zij heeft wat minder tanden, maar op háár schaarse exemplaren zit wél haar! Zij heeft dus niet echt een warme uitstraling en wordt niet gehinderd door een overdaad aan empathie… Wijs geworden in de crisisjaren en de oorlog is zij voor het motorfietsenbedrijf in deze vorm echter toch een weldaad… Niets of niemand ontsnapt aan haar aandacht en er wordt niets meer vergeten en ook de hoeveelheid daalders die in ome Nas’ broekzak verdwijnen worden nauwlettend gevolgd… Ome Nas gaat er al met al, desondanks niet vrolijker van kijken… Ik kan mij herinneren dat ome Nas heel veel onderdelen had…, ongetwijfeld veel meuk, maar ook een grote hoeveelheid zeldzame spullen van vooral Harley en Indian uit de jaren twintig en dertig der vorige eeuw…,.. een afgesloten tijdperk…!?

 

Ernst Hagen

 

 

© Ernst Hagen Motoren | Ontwerp: PK Designs